Nederlanders bloeden zonder groen te worden; Duitse energieprijzen stegen minder

WindradDeutscheFlaggeFijne nieuwsbrief De Bicker berichtte vorige week over een onderzoek naar de stijging van energieprijzen in Duitsland. Het Statistisches Bundesamt berekende dat de prijsstijging sinds 2000 voor consumenten 92% is. Diverse Duitse media schrijven daar nu over. Ondertussen blijft het stil in Nederland.

Eerder schreef ik ook al over de hoge kosten van de Grüne Wende. Nu er getallen zijn, heb ik me er verder in verdiept. Een stijging van ruim 90% in 14 jaar. Dat is nog geen 5% per jaar. Dat valt me eigenlijk best mee. Zeker als je bedenkt dat daar wouden windmolens en zeeën zonnepanelen voor zijn aangelegd. Interessanter blijkt de vergelijking met de Nederlandse situatie. En die is ontluisterend. De energieprijzen stegen in Nederland nog meer dan hiernaast! Sinds 2000 stegen de energieprijzen hier 130% – bijna anderhalf keer zoveel. Maar vooral: ondanks die grotere stijging geen Grüne Wende in Nederland.

Zo slecht doet de Duitser het dus niet. En dan hier ook nog al dat (politieke) gedoe over provincies die gemeentes niet toestaan windmolens op te richten. Subsidiepotten die gelijk leeg zijn. En wat mij betreft een recent dieptepunt: een minister die reeds afgegeven vergunningen een paar jaar later domweg schrapt ten faveure van nieuwe inzichten. Jarenlang van verhitte debatten, moeizame vergunning trajecten en miljoenen investeringen in voorbereidingen ten spijt. Helaas een sterk voorbeeld van hoe je nìet van het stigma van de onbetrouwbare overheid af komt. Welke serieuze investeerder wil in zo’n volatiel speelveld nog aan de slag?

De Nederlandse duurzaamheidssituatie kenmerkt zich door veel gedoe, veel gedraai en vooral: onvoldoende resultaat. De 2020 afspraken worden een harde dobber om te halen. Zonde. Nee, doe me dan Duitsland maar. Daar proberen ze tenminste daadwerkelijk een duurzame energievoorziening te realiseren. Daar wordt hard gebouwd. En naar blijkt voor een schijntje.

 

Bronnen / berekening / harde dobber

  • Zowel het Statistisches Bundesamt als het CBS rekent met de volledige consumenten eindprijs – inclusief belastingen, heffingen, transport, netwerk, etc.
  • Hier is het Duitse rapportje over de energieprijzen.
  • Kijk hier voor de prijsstijgingen 2000 – jan 2012 in Nederland.
  • En hier de CBS “raw data” 2007 t/m 2013. Ze gebruiken net iets andere definities dan 2000-2011 (gas en energie apart ipv gezamenlijk als energie).
  • Om de Duitse en Nederlandse situatie goed te kunnen vergelijken, moeten de tijdspanne gelijk worden gemaakt: 2000 t/m 2013. Voor de liefhebber: die berekening is als volgt gedaan. 2000 – jan 2012 is de NL stijging 120%. In 2013 is gas 10% gestegen tov 2011. Elektriciteit steeg over deze periode 8%. Uitgaande van ongeveer gelijke verdeling E – G is de NL stijging in 2012 + 2013 gemiddeld 10%. Een stijging van 10% over de bijna 120% 2000 – januari 2012, komt uit op zo’n 130%.
  • Vorige week publiceerde het Planbureau voor de Leefomgeving een rapport over de haalbaarheid van de 2020 duurzaamheidsdoelstellingen. Bij vlugge lezing lijkt Nederland netjes on track te zijn. Maar als je door leest, zitten er blijkbaar de nodige haken en ogen aan:
    • “Het doel uit het Energieakkoord om in 2020 100 petajoule energie extra te besparen, is met de nu vastgestelde acties nog niet binnen bereik.”
    • “Hoewel er veel onzekerheden kleven aan de ontwikkeling van hernieuwbare energie zal het aandeel in 2020 zijn opgelopen naar ruim 12 procent. Dat is minder dan de 14 procent die in Europees verband is afgesproken.”
    • “Als alles meezit kan in 2023 het doel uit het Energieakkoord van 16 procent hernieuwbare energie worden gehaald. ‘Maar’, waarschuwen de onderzoekers, ‘er is een even grote kans dat het aandeel in 2023 op 13 procent blijft steken’.”